فقط یک معده
83 بازدید
موضوع: سایر

فقط یک معده

پیاز را تو روغن سرخ نموده و گوشت را درآن تفت داده و آب روی آن ریخته و شروع به پختن نمودم. در ظرف دیگری هم برنج گذاشتم. غذا در حال پخت بود که همسرم سراسیمه به خانه آمد و با نگرانی خبر داد که تعداد مهمان ها  افزایش یافته است. با آرامش به او گفتم: جای نگرانی نیست وقت کافی برای پخت غدا داریم. برو به تعداد مهمانان جدید برنج بیاور تا من هم گوشت و حبوبات را آماده کنم. بعد هم دو قابلمه دیگر آوردم تا غذا های جدید را بپزیم. در این لحظه همسرم پرسید که چرا غذا ها را در همان قابلمه های قبلی نمی پزی؟ گفتم امکان ندارد چون غذای قبلی کمی پخته شده و اگر با غذای جدید مخلوط شود هردو خراب می شود. حرف مرا پذیرفت و همانطور که می خواستم به من کمک نمود تا قابلمه های جدید هم آماده شد. در این فرصت تا غذا بپزد لحظاتی کنار هم برای رفع خستگی نشستیم. کمی به چهره او خیره شدم و پرسیدم خیلی تو فکری! گفت بله به این فکر می کنم که معده ما هم شبیه دیگ غذاست. غذایی که می خوریم در معده بوسیله اسید هایی که در معده ترشح می شود، می پزد حال اگر مدتی پس از خوردن غذا بخواهیم غذای جدیدی بخوریم طبعا معده دیگری نداریم و مجبوریم آن را در کنار غذای نیم پز قبلی قرار دهیم. وهیچ یک از غذاها هضم نمی شود. اینکه برخی باصطلاح متخصصان تغذیه توصیه می کنند؛ تعداد وعده های غذایی را زیاد کنید؛ نتیجه ای جز افزایش بیماری های گوارشی ندارد.
در کلام ائمه معصوم گاه توصیه به کم خوری(قله الاکل) وگاه به گرسنگی کشیدن(التجوع) شده است. که دو مفهوم متفاوت است کم خوری مربوط به سر سفره است که فرد ظرف معده اش را خیلی پر نکند. اما فضیلت گرسنگی کشیدن در مورد فاصله وعده های غذایی است که تا غذای قبلی هضم نشده غذای جدیدی وارد معده نشود.
گفتم اتفاقا دکتر به یکی از دوستان من در دوره بارداری گفته بود ریزه خواری کند و دائما به خوردن مشغول باشد او هم همین کار را انجام داد ولی گرفتار معده درد شد. به نظر تو پس به چه کسی اعتماد کنیم؟
گفت: به حرف متخصص و پزشک واقعی که همان معصوم است. متأسفانه این باور غلط که طب اسلامی نداریم باعث شده کمتر به سراغ آیات و روایات برویم در حالیکه برای همین دو عنوان ده ها روایت در کتاب دانشنامه احادیث پزشکی جلد دوم آمده است.
مثلا در روایتی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم می فرمایند اُم جمیع الادویه قله الاکل یعنی مادر همه دارو ها کم خوری است. و حضرت علی علیه السلام می فرمایند التجوع انفع الدواء یعنی گرسنگی کشیدن سود مند ترین درمان است. روزه نیز عبادتی است که اموزش می دهد فاصله دو غذا را از اذان صبح تا اذان مغرب افزایش دهیم و سلامتی بیشتری بدست آوریم.
گفتم: پس این دوعنوان نقش اساسی در سلامتی دارند و تصدی وظیفه هدایت گری معصوم در سلامت جسم را معلوم می کنند. اما اگر برخی در صحت روایات طبی تشکیک نمایند چگونه از عهده جواب آنها برآئیم؟
گفت: خیلی ساده است بسیاری از این روایات با آیات قرآن نیز سازگار است.
گفتم: خوب کافیه! می ترسم؛ مهمان ها برسند. پاشو؛ بریم کار ها رو آماده کنیم. حتما خوانندگان با هوش و فهیم می توانند آیات مربوطه را برای ما بنویسند.